Ervaringen
Delen is helen

Ervaringsverhalen over leven in en na geweld

 

ERVARINGEN

Waarom deel ik mijn ervaringen?

Het publiekelijk delen van ervaringen is een enorme stap. Het is kwetsbaar. Toch heb ik er in 2020 voor gekozen dit te gaan doen.

Ik was toen al 10 jaar bijna niemand tegen gekomen die hetzelfde had meegemaakt als ik. Tenminste, zo leek het. Ik praatte er buiten mijn eigen kleine netwerk amper over, net als vele anderen. En dus had ik het idee dat ik iets zeer bijzonders had meegemaakt, iets unieks. 

En dat was geen fijn gevoel want niemand begreep me echt en ik moest bij elk dilemma zelf het wiel uitvinden.

Tot ik er zelf openlijk over ging praten. Eerst heel voorzichtig, later wat uitgebreider. Velen bleken zich in mijn verhalen te herkennen. Ik was absoluut niet de enige die dit had meegemaakt!

Hieronder vind je de verhalen die ik deelde. 

TABOE

Delen is helen

Herkenning vinden en samen delen, helpt absoluut. Dat zeggen oud-slachtoffers. Toch is het enorm lastig om te delen. Waarom deel je je verhaal niet?

  • het is privé, dus daarbuiten vertel je zoiets niet;
  • je belast anderen met zo’n zwaar verhaal;
  • misschien verandert hun mening wel over jou als je je verhaal vertelt;
  • wat als degene die gewelddadig was er achter komt?

Er zijn vast nog meer goede redenen om je verhaal voor jezelf te houden.

Ik ben van mening dat je wél over je verhaal moet praten, want:

  • het is een deel van jou;
  • het heeft veel invloed op jouw leven;
  • erover praten helpt je om het te verwerken;
  • erover praten kan je nieuwe inzichten opleveren;
  • herkennen en erkenning vinden ontspant je, je gaat je beter voelen;
  • door erover te praten kun je de juiste hulp en ondersteuning krijgen.

Ervaringsverhalen

Fragmenten uit mijn leven

Een sprookje

Het leek zo mooi: verliefd. Of dacht ik dat alleen maar? Had ik misschien vooral behoefte aan aandacht en erkend worden?

Zorgeloos was het niet lang. Het eerste incident was een feit. We woonden net samen. In plaats van de relatie direct te verbreken omdat ik deze respectloosheid niet verdiende, ging ik me aanpassen, twijfelde ik aan mezelf en maakte ik excuses voor hem. Vanaf dag één liet ik het toe, begrensde ik niet.

En als ik dan soms bedacht dat ik sterker voor mezelf moest opkomen, had hij plots spijt of verdriet omdat hij zo’n vervelend mens was die mij dit had aangedaan. Hij had zoveel stress en meende het niet. Dus troostte ik hem. Ik voelde wel dat dit de omgekeerde wereld was, maar ik deed het telkens opnieuw. Misschien omdat ik ergens dacht dat het aan mij lag.

Ik ging steeds meer op eieren lopen, bedacht de meest creatieve ideeën om zijn stress te voorkomen. Het slurpte me op. Ik verdween. Beetje bij beetje. En maakte daarmee nog meer ruimte voor hem.

Door het bij herhaling toe te staan hield ik het mede in stand. Ik vergat te luisteren naar mezelf en te zorgen voor mezelf. Ik vergat te zien wat normaal was en niet normaal. En ik vergat vooral te houden van mezelf.

Wat gaat hij ervan vinden?

  • De kinderen hebben voorlopig genoeg te doen, die zullen hem niet storen.
  • De kamer is netjes opgeruimd, dan hoeft hij zich niet te irriteren.
  • Het eten staat op tijd op het vuur en dit lust hij.
  • Enzovoort, enzovoort.

Wat gaat hij ervan vinden? beheerste mijn leven

En het had geen zin. Want hij vond steeds wat anders over hetzelfde.

  • Waarom kwamen de kinderen hem niet direct enthousiast begroeten?
  • Waar lag zijn tv gids nu weer, ik had zeker weer eens opgeruimd?
  • Gadver, eten we dit? Je weet toch dat ik dat niet lekker vind?
  • Enzovoort, enzovoort, enzovoort…

En als ik de wanhoop nabijheid was, wellicht bijna ging twijfelen aan onze relatie, volgde een lief gebaar, een ‘sorry voor hoe ik ben’ of bleek hij psychisch het zo zwaar te hebben dat ik weer alle begrip kreeg voor de uitbarstingen en nog harder ging werken om hem een goed gevoel te geven.

Ik was opgeleid als hulpverlener, had een verantwoordelijke baan, leerde aan studenten over grenzen stellen en feedback geven en toch kon dit alles ruim 15 jaar doorgaan.

Het is een bizarre cirkel die zich eindeloos herhaalt tot iemand je wakker maakt en je plots weer begrijpt wat normaal is en wat niet.

#huiselijkgeweld is niet normaal. Maar vaak wel normaal voor de mensen zelf.

Zijn arm om mijn nek

Zijn arm om mijn nek. Van een afstandje zou het op een knuffel lijken, maar dit is niet liefdevol. Klem zit ik.

Ik adem diep door. Bizar dat mijn lichaam zelf lijkt te bedenken dat ik rust moet uitstralen. Geen paniek. Kalm blijven.

“Je gaat niet weg hè?”, vraagt hij. Zijn greep verstevigt zich. “Je blijft bij me”. Het klinkt niet als een vraag.

Mijn hersenen draaien als een dolle. Ik heb mijn schoenen nog aan. Hakken. Als ik flink op zijn voet trap kom ik los. Ik zou het kunnen redden vanaf de trap naar de voordeur.
Maar de kinderen liggen in bed. Mijn zoontje zelfs een verdieping hoger. Ik krijg ze nooit veilig mee naar buiten.

Zijn greep verstevigt zich weer. Hij blijft herhalen dat hij pas loslaat als ik beloof te blijven. Keer op keer. Ik wil niet liegen. Maar ik heb geen keuze. ‘”Oké” zeg ik nadat hij me nog strakker tegen zich aan heeft gedrukt “ik blijf, wij blijven”.
Hij ‘knuffelt’ me nog even wat steviger en stapt dan achteruit. Kijkt me aan met een lach op zijn gezicht en loopt de deur uit.

Het raakte me diep. Zonder andere uitweg zag ik geen keuze dan te liegen. Weg eerlijkheid, weg integriteit.

Het waren wellicht tien minuten. Ze duurden nog jaren voort.

Overleef ik dit?

Ik lag met mijn matras op de vloer in de kamer van mijn dochter. Ik was gebleven om voor hem te zorgen. Hij had medicijnen gekregen omdat hij zo van slag was omdat we zouden gaan scheiden, had zijn therapeut me door de telefoon verteld. Hij mocht niet langer alleen zijn en zou dus direct terug komen naar ons huis, waar de kinderen en ik net een week eindelijk wat rust hadden. De medicijnen konden hem suïcidaal maken.

Ik had direct de kinderen door mijn moeder laten ophalen. Intussen zat hij breed lachend voor de TV.

Ik lag met mijn matras tegen de deur, zodat ik het zou voelen als hij binnen kwam. Zou hij zichzelf wat aan doen of liever mij? Ik was er niet gerust op.

Mijn telefoon lag naast me. Ik mocht de buren bellen als er wat was, hadden ze gezegd en ook een vriendin die vlak bij woonde. Het gaf me wat rust. Ik was niet alleen. Ik heb uiteindelijk nooit gebeld maar het idee dat iemand zou komen of hulp zou inschakelen trok me hier doorheen.

Ik mag niet kwaad spreken

Jaren heb ik het bij mezelf gehouden, er kwam geen kwaad woord over mijn lippen. Angst was het, pure angst. Nog jaren nadat ik weg was, wikte en woog ik elk woord.

Hij peperde me desondanks in dat ik negatief over hem sprak. De kinderen wilden hem niet meer zien, dat moest wel aan mij liggen.
Ik wilde dit beeld absoluut niet bevestigen. Hij zou me nooit op kwaadsprekerij betrappen.

Tot mijn zoon, inmiddels jaren later, boos werd op mij toen ik weer eens herhaalde dat papa het allemaal goed bedoelde en het beste met hem voor had. “Mama stop!” zei hij fel, “jij weet toch ook wat er allemaal is gebeurd? Dat is gewoon fout! Ik word boos als jij steeds zo lief blijft praten over hem want het klopt niet!”.
Ik was stil…

De angst voor wat de buitenwereld, en wat mijn ex, zou denken over mij was (nog steeds) overheersender dan mijn drive om echt mezelf te zijn bij mijn kinderen en mijn eigen gevoelens serieus te nemen. Ik schoof nog steeds alles onder het tapijt en praatte alles recht wat krom was.

Emoties? Angst, angst, angst
Energie? Tonnen in de min.
Zorgde ik goed voor mezelf? Nee!
Deed ik nu het beste voor mijn kinderen? No way.

Loskomen van destructieve gewoontes is een hele toer! Maar het kan! Met wat hulp hier en daar…

Hels

Zenuwen gierden door mijn lijf terwijl ik voor de zoveelste keer richting rechtbank liep.

Ik ontmoette mijn avocate in een café vlakbij, bang als ik was om hém wellicht tegen het lijf te lopen wanneer ik de rechtbank in liep. Bizar hoe de angst mij elke keer weer verlamde op dergelijke momenten. Ik wilde liefst verdwijnen maar moest doorzetten. Altijd maar weer doorzetten. Sterk zijn.

Als een bang muisje zat ik naast mijn advocaat in de hal te wachten. Van binnen enorm klein, van buiten redelijk rustig en kalm. Rust uitstralen, dat kon ik. Nog steeds. Mijn schild, mijn veiligheid.

Hij kwam binnen, met zijn advocaat. Rechtop. Liep recht op ons af en kwam een hand geven. Het was snel voorbij.

De bode noemde onze namen. Hoe vaak ik dit intussen al had meegemaakt, het wende nooit. Zo in een rechtzaal geroepen te worden. Dat had dat brave stille extreem gehoorzame meisje van vroeger toch nooit kunnen denken.

Binnen groette ik de rechter vriendelijk en liep ik naar de intussen vertrouwde plek. De deuren gingen dicht. Toen mijn advocaat haar zegje deed bleef hij stil. Direct er na mocht hij zijn zegje doen. En dat deed hij. Ik leunde achterover. Hij ging los. De rechter zag het. Het was gelukkig weer gebeurd. Het zou er niet meer toe doen wat ik zou zeggen. Hoe minder hoe beter.

Zie ik het wel goed?

“Misschien ben jij wel te krachtig; hij moet wel de man in huis kunnen zijn hè?”

“Jij zei zelf ook dat je je kind best lastig vond!”

“Je overdrijft en daarmee maak je hem kapot!”

“Bij hem zie ik geen stress; ik vind jou juist altijd zo’n zenuwpees!”

“We zijn toch allemaal wel eens geïrriteerd. Dat is heel normaal.”

Zomaar wat zinnetjes die mensen tegen mij hebben gezegd toen ik eindelijk de moed had om te vertellen wat er gaande was in ons gezin en hoe ernstig dit was, voor ons allemaal.

Men wilde ons gezin redden door mij te overtuigen dat het allemaal wel mee viel.

Maar: als er niet écht geluisterd wordt en je de noodkreet van iemand niet serieus neemt, lost dit helaas niets op. De hele situatie verdwijnt hooguit weer onder het tapijt met alle gevolgen van dien.

Is er sprake van huiselijk geweld, dan moet je er over praten!
Laat je niet tegen houden door dergelijke reacties!

Praat er over.
Iedereen heeft recht op een veilig thuis!

Waarom ik zo lang in deze situatie bleef? Ik zag niet hoe erg het was, wilde het wellicht niet zien. Ik voelde me wel vaak onprettig maar dat had iedereen toch? En elk huwelijk heeft toch zware tijden?

Nee, niet alleen de mensen om me heen maakten het kleiner, ik was er zelf ook master in!

Miranda Siebel

Voor jou op social media geplaatst

Dit kan ik nooit meer overdoen…

Vandaag acht jaar geleden overleed mijn moeder terwijl ik nog gedistantieerd was van mijn eigen gevoel. Onbewust had ik jaren eerder de keuze gemaakt de behoeften van anderen voorop te stellen. Met enorme consequenties. Ik was er niet écht bij, toen mijn moeder en mijn familie me nodig had.

Dit kan ik nooit meer over doen.

Ik hoop anderen te kunnen leren: als je de focus op jezelf legt kun je het meest betekenen voor anderen!

Miranda Siebel

Ervaringsverhalen

Fragmenten over herstel ná huiselijk geweld

Herstellen

Dwars er doorheen. Dat is mijn insteek de laatste tien jaar wanneer ik bij mezelf emoties tegen kom of als ik merk dat ik belemmeringen ervaar. Zeker ook als dit voortkomt uit wat ik heb meegemaakt. Onderzoeken wat het is, bedenken hoe ik het kan aanpakken (met of zonder hulp) en gaan! Natuurlijk doet het pijn, natuurlijk is het heftig maar het er doorheen werken maakt me vrij en geeft ruimte. Ruimte voor leven. Energie.

Ik heb deze manier van doen wellicht gewoon meegekregen van moeder natuur, het past bij mijn karakter. En daar ben ik erg dankbaar voor, heb mazzel daarmee.

Maar ik begrijp heel goed dat dit bij anderen anders kan werken. Dat je de pijn keer op keer uit de weg probeert te gaan, dat je het wilt vermijden en dus juist niet opzoekt. Dat je er liever niet over praat. Tijdens de zwaarste periode in mijn leven deed ik net zo. Dat ik totaal gedistantieerd was van mijn eigen gevoel is daar een duidelijk voorbeeld van. Niets voelen, dan kon ik volhouden. Maar dat was geen leven, enkel overleven. De automatische piloot.

Herkenbaar?

Eindelijk ontspannen

Ontspannen, dat bleek nog het lastigst.

Ook al had ik intussen rust in mijn leven en was ik al jaren veilig, toch bleef ik alert, sliep ik vaak lastig in en kon ik enorm schrikken van onverwachte geluiden of een harde stem. Ik voelde een ‘rush’ door mijn lijf, de hele dag, daar had ik geen chocolade of koffie voor nodig. Ik was er aan gewend maar het voelde niet fijn.

Wat een zoektocht is het geweest om die alertheid los te kunnen laten. Uiteindelijk was het een combinatie van oplossingen die de ontspanning bracht. Pas na tien jaren was de gewoonte om altijd op mijn hoede te zijn uit mijn systeem.

Tien jaar… Het zegt genoeg over de mate waarin ik was afgedwaald van mijn eigen behoeftes.

En wat voelt ontspannen heerlijk! Het was de moeite zeker waard! 😀

Geef jezelf de ruimte

Ik werkte keihard om te herstellen. Dat moest me zo snel mogelijk ‘lukken’. Tot een therapeut me dat hoorde zeggen en zei dat dit geen kwestie was van ‘lukken’.

Dat verwarde me en het beviel me ook niet. Als ik maar hard genoeg mijn best deed dan lukte alles. Zo had ik alle lastige dingen in mijn leven aangepakt.
Dat dit gedrag me al heel veel had gekost zag ik keer op keer over het hoofd.

Écht herstellen deed ik pas toen ik achterover leunde, stopte met doorzetten en vechten en eindelijk echt ging luisteren naar mijn lichaam. Hard werken bleek het tegengestelde van wat uiteindelijk hielp.

Het is lastig af te rekenen met destructieve gewoontes. Vaak ben je zelf je grootste sta-in-de-weg. Maar als je jezelf gaat begrijpen en ruimte geven, dan is er enorm veel mogelijk!

Herken je je in mijn verhalen?

Het gaat hier vooral over partnergeweld en ook enigszins over kindermishandeling.

Maar er zijn meer vormen van huiselijk geweld. Iedereen die lichamelijk, emotioneel en seksueel geweld heeft meegemaakt en daarvan wil herstellen is welkom in mijn gratis Community Leven na geweld.

Wil je over de Community Leven na geweld te weten komen?

Bekijk hier de indrukwekkende Huiselijk Geweld Monoloog!

De huiselijk geweld podcast

staat op Spotify.

Er volgen steeds nieuwe afleveringen.

Behoefte aan contact? 

Contact

SITE VEILIG VERLATEN

Verlaat direct deze site

PODCAST

Beluister hier de podcast

i

NIEUWS

Lees hieronder het laatste nieuws

WIJ PRATEN EROVER in maart 2021

Hier praat je niet over op een verjaardag Gesprekken "WIJ PRATEN EROVER" van start In de maand maart is een hele reeks gesprekken gepland over onderwerpen waar je in het dagelijks leven niet zo makkelijk over spreekt. Nadat Miranda Siebel het taboe op huiselijk geweld...

Lees meer

Actie gelanceerd!

Berichten 28-12-2020 | Actie op social media gelanceerd | De actie "zeg JA!" is gelanceerd! Vanmiddag is de actie "zeg JA!" gelanceerd! Het is een grote drempel om te gaan praten over een onveilige thuissituatie. Er zijn vele redenen om niet te gaan praten. De ander...

Lees meer

Actie op social media

Berichten 27-12-2020 | Actie op social media | We zeggen steeds tegen mensen "PRAAT over huiselijk geweld". Maar stel dat ik me op dit moment niet veilig voel thuis, tegen wie kan ik dan praten? Hoe weet ik wie hier open voor staat? Het is een grote stap om mijn mond...

Lees meer

Huiselijk geweld tijdens coronacrisis

NIEUWS 26-12-2020 | Huiselijk geweld tijdens coronacrisis | Slachtoffers van huiselijk geweld en kindermishandeling zijn nóg kwetsbaarder tijdens de coronacrisis. In quarantaine lopen spanningen op en kunnen de slachtoffers nauwelijks ontsnappen aan de pleger, die ook...

Lees meer

CBS: 1,2 Miljoen slachtoffers van huiselijk geweld

NIEUWS 21-12-2020 | 1,2 miljoen slachtoffers van huiselijk geweld | 1,2 miljoen personen van 16 jaar en ouder gaven in maart en april van dit jaar aan in de voorgaande 12 maanden slachtoffer te zijn geweest van een vorm van huiselijk geweld. Bij 820 duizend personen...

Lees meer